SR→RU

inkvizitor

инквизитор

inkvìzītor · /inkʋǐziːtor/ · м. р.

EN Поправить
СУЩЕСТВИТЕЛЬНОЕ
  1. (историческое) инквизитор
    Inkvizitor je osudio naučnika na lomaču. — Инквизитор приговорил учёного к сожжению на костре.
  2. пренебр. инквизитор; мучитель
    Prestani da me ispituješ kao inkvizitor! — Хватит допрашивать меня, как инквизитор!
Склонение, м. р.
ед. ч.мн. ч.
Им.inkvizitorinkvizitori
Род.inkvizitorainkvizitora
Дат.inkvizitoruinkvizitorima
Вин.inkvizitorainkvizitore
Зват.inkvizitoreinkvizitori
Твор.inkvizitorominkvizitorima
Предл.inkvizitoruinkvizitorima
Составлено ИИ Обновлено 6 октября 2026