SR→EN

bandit

бандит

bàndīt · /bǎndiːt/ · masc.

RU Suggest an edit
NOUN
  1. bandit; robber
    Naoružani banditi su opljačkali menjačnicu. — Armed bandits robbed the exchange office.
  2. humor. affect. (of a child) rascal
    Dođi ovamo, mali bandite! — Come here, you little rascal!
Synonyms:
Declension, masc.
singularplural
Nom.banditbanditi
Gen.banditabandita
Dat.banditubanditima
Acc.banditabandite
Voc.banditebanditi
Ins.banditombanditima
Loc.banditubanditima
AI Updated 6 October 2026