SR→EN

učen

учен

ȕčen · /ût͡ʃen/

RU Suggest an edit
ADJECTIVE
  1. learned; erudite
    Njen deda je bio veoma učen čovek. — Her grandfather was a very learned man.
    Govori kao da je najučeniji u društvu. — He talks as if he's the most learned person in the group.

Don't confuse it with učenik "pupil" and naučnik "scientist".

Synonyms:
Antonyms:
Declension by gender, singular
masc.fem.neut.
Nom.učenučenaučeno
Gen.učenaučeneučena
Dat.učenuučenojučenu
Acc.učenučenuučeno
Voc.učenučenaučeno
Ins.učenimučenomučenim
Loc.učenuučenojučenu
Declension by gender, plural
masc.fem.neut.
Nom.učeniučeneučena
Gen.učenihučenihučenih
Dat.učenimučenimučenim
Acc.učeneučeneučena
Voc.učeniučeneučena
Ins.učenimučenimučenim
Loc.učenimučenimučenim
Comparison: učeniji, učenija, učenije · najučeniji
AI Updated 23 October 2026